Od Doriana do Marlen part 2

Dowiedziałem się, że jakiś debil poinformował kogoś że nie żyję, a kolejny debil powiedział o tym wszystkim z naszego oddziału. FAJNIE. Czasem się zastanawiam, z kim ja żyję... stałem przed lodówką, teraz mi się już nawet gotować nie chciało. Snułem się po domu jak cień, nie mając już żadnego celu. Poszedłem na górę, stanąłem w progu pokoju Marlen. Bez niej już nic nie będzie takie samo... ten dom stracił swoje kolory, moje życie straciło kolory. Wpatrywałem się w kilka jej ubrań porozrzucanych na łóżku, nagle usłyszałem pukanie do drzwi. Zszedłem na dół, za nimi stała Marlen, wpatrywałem się w nią a po moim policzku spłynęła łza.

Marlen?